Welkom bij weer een podcast van Jasper en Renske. Wij vinden het fantastisch om jou als luisteraar mee te nemen in onze gedachtegang over verschillende items die we zelf tegenkomen in ons leven door het delen van onze gesprekken. Waarin wij op een luchtige en simpele manier praten over alledaagse emoties, patronen, hoe te herkennen wat je ermee zou kunnen en vooral om te ontdekken wat je ermee zou willen. En dit keer gaat ons gesprek over verantwoordelijkheidsgevoel. Heel veel plezier. We willen zoveel dingen vertellen, maar dat heb ik losgelaten. Het komt gewoon aan bod wanneer het aan bod komt. Ja, en jouw kracht ligt erin als jij ook niet weet wat je gaat doen, maar gewoon vraagt omdat jouw nieuwsgierigheid dat is. Dat is jouw SuperPower. En ik ben heel erg nieuwsgierig naar het woord verantwoord. Ja, zelfverantwoording. Een ver-antwoord, dat vind ik een raar woord. Er kwam laatst iemand bij me en die zei, ik ga naar een verre reisbestemming. En dan ga ik over vijf dagen en ik ga eerst nog drie dagen werken, want ik heb een veel eisende baas. Ik wil mijn werk niet zomaar overdragen aan mijn collega of hem of haar daarmee vermoeien. Dus je pakt zelfverantwoording of je vindt het onverantwoord om. Nou, ik ga daar eens overleggen met Renske. Want iedereen kent dat gevoel. Maar in dat gesprek gaf ik ook terug van ja, en die collega die zal ongetwijfeld jou die hele reis gunnen en die zegt joh, dat hoeft helemaal niet. Maar er is iets in mensen zelf die en dat heeft te maken met een lat hoog leggen of met of met een gevoel van ja, dan heb ik in ieder geval zelf alles aangedaan als ik weg ben en dingen lopen verkeerd. Dus een soort valse Controle? Ja, we projecteren verantwoording naar buiten. Dus ik ben verantwoordelijk, ik heb de antwoorden op alles om me heen. Ja nee, maar ik heb wel de antwoorden binnenin mij. Dus ik ben niet verantwoordelijk voordat mijn baas zijn shit af krijgt. Ik word ingehuurd voor een bepaalde taak, voor een bepaald aantal uur. En het is mijn verantwoording, dat zit in mij, om dat te doen wat ik heb afgesproken. Niet meer dan dat. De rest is van de ander. We gebruiken verantwoording als controle. Ik controleer de wereld om me heen zodat ik me goed genoeg voel via die collega. Ja, want ik zorg dat ik alles nieuwe af heb, want ik ga op vakantie. Hij heeft recht op die vakantie. Maar, want dit vind ik dan interessant met dat die persoon dat ook zelf wel weet, want die gaf ook nog aan van ja, misschien had ik wel die laatste drie dagen ook vrij moeten pakken, want dan kan ik helemaal rustig op vakantie. Dus kwam die ook al mee. En dan toch niet doen. En toen dacht ik twee dingen. Op het moment dat hij of zij zou gekozen hebben om die drie dagen te werken. En prima, dan kun je verkiezen. Maar dan had hij het niet zo gebracht. Juist. En dan zit je met een stuk bewust en onbewust. Dus ergens heeft hij bewust al geregistreerd dat er iets niet klopt. Dus hij geeft zichzelf de ruimte van die reis. Maar die staat nog haaks met zijn gevoel wat hij moet doen. Want hij is verantwoordelijk voor het wel en ween van iedereen. Dus hij snapte dat, maar hij was nog niet zo ver om de stap te nemen om dan nu te gaan voelen, wat maakt dan dat ik die verantwoording neem? Verantwoording neem betekent geen perfectie. Het betekent simpelweg de bereidheid om jezelf te ontmoeten in jezelf. Alles heeft wel een mechanisme. Ja, maar wat is dan het mechanisme van zelfverantwoording? Zelf Verantwoordelijkheid kan verschillende kanten op. Dus in zijn gezonde vorm is verantwoordelijkheid. Kijken naar jezelf, wat is van mij? Waar kan ik in mezelf aan werken? Wat is het ding wat ik heb te doen? Schiet die door, ga ik focussen op de ander om te controleren wat er gebeurt zodat ik me prettig voel in de wereld, omdat ik me onprettig voel in mezelf. Ja, dat is het mechanisme van verantwoording. En dan heb je over de gezonde en de ongezonde wat zwart-wit uitgeschreven. Juist. En die heb je beknopt. Ja, die heb ik heel... Kun je wat inzoomen op die gezonde? Een gezonde is als wij hier zitten en ik merk dat ik niet begrepen word of dat ik niet meteen het juiste... raak of zeg dat ik dan niet vervolgens mezelf helemaal ga aanpassen om maar ergens iets te vinden maar duidelijk aangeef oké ik wil iets duidelijk maken maar ik kom er niet helemaal uit wat heb jij begrepen of en in dit geval deden we het zelfs andersom ik bleef wel zitten met oké dit is wat ik heb en op dit moment is dit het jij voelde bij jezelf dit is niet het antwoord wat ik wil Dat is jouw verantwoording. Want jij wilde een antwoord ergens op. Dit is niet wat ik wil. Hoe kom ik nu? Totdat ik wel krijg wat ik wil. En dat is jouw SuperPower. Door de vragen te stellen, waardoor ik het antwoord krijg. En dat helpt mij weer om dan te voelen. Maar dit antwoord heb ik ook. Ik ben mijn topje van mijn ijsberg. En ik mag ontdekken wat een prachtige fundering ik heb. Het liefst zijn we nergens voor verantwoordelijk. Die vind ik ook gek. Nou, eigenlijk niet. Want als je hem ziet... Je bent nergens voor verantwoordelijk, horen we net. Je bent alleen naar jezelf toe verantwoordelijk. En die proberen we te ontwijken door ons verantwoordelijk te voelen van anderen. Dat is als je begint te werken als zorgverlener. Moet je maar eens kijken hoeveel we in één keer als maatschappij ook de verantwoording leggen voor het welzijn. Van de ander bij die persoon. Maar dat komt als we hem zelf niet voor onszelf durven nemen, blijf ik maar verwachten dat de ander mij gaat redden. Ik voelde mij als docent verantwoordelijk voor het welzijn van mijn leerlingen. Ik ben in zoverre verantwoordelijk dat ik genoeg contact heb met mezelf, dat ik kan voelen wat er in mezelf gebeurt, zodat ik in de uitwisseling mijn stuk kan pakken en dus de ander kan ondersteunen. Ondersteunen. Je voelt je pas. Zo als jij jouw omgeving zo hebt ingericht, waardoor je veilig voelt, waardoor je graag bent waar je bent. Ja, maar ook als je op momenten, want er zijn altijd triggers, er is altijd wel wat. Ik bedoel, daar is nog iemand zo. Daar zijn we mens voor, met al die prachtige emoties. Want als je op dat moment ergens bent waar je je normaal fijn voelt en toch even getriggerd voelt, durf ik mezelf de ruimte te geven. Dus op een gegeven moment... noem maar wat ik stond in de klas en ik merkte die hele glans zo druk en toen snapte ik oké ben ik rustig van binnen nee waarom ben ik niet rustig wat is er aan de hand ademhalen naar binnen nam 30 seconden de tijd om dat te doen binnen 30 seconden was het hele soortje rust dat is de kracht van jezelf ja alleen maar te herkennen Ja. En dan te kiezen wat je ermee doet. Op het moment dat je herkent, word je ervan bewust. Juist. En dan kun je ook nog zeggen oké, want het kan ook zijn dat je iets tegenkomt waar je het antwoord gewoon niet hebt in jezelf nog omdat dat nog gewoon iets te complex is. Dan zeg je oké, ik merk dit en ik heb nu even niet de antwoord. Maar dan heb je het uitgesproken, open, eerlijk, helder klaar. Toen kwam die verantwoordelijkheidsgevoel. Ja. Want dat zit vaak in de weg. Maar wat? Ervaar je dan als het in de weg zit? Hoe voelt dat? Ja, is wel een iets wat lastigere, want dat vraagt wel om wat zelfreflectie meer. Want hoe wij verantwoordelijkheidsgevoel hebben geleerd, is naar buiten. Dus of ik leg het van mij bij jou. Jij bent ineens verantwoordelijk voor mijn gezondheid. Bijvoorbeeld als masseur. Ik leg alles bij jou. Jij gaat dat fixen voor mij. Of... Ik doe tegenovergestelde en dan gebruik ik jou weer. Jij denkt dat je alles voor mij moet fixen. Dus je geeft mij geen ruimte om überhaupt zelf te kijken. Dat is een verantwoordelijkheidsgevoel naar buiten gericht. Dit is wat we maatschappelijk leren. En dat is een proces wat niet werkt. Daarom raak ik me allemaal opgebrand. Maar verantwoordelijkheidsgevoel in zijn optimum is voelen wat is van mij? Wat is van jou? Dus waar mag ik wat mee? En wat laat ik? Dat. En in één keer zul je merken dat je ook energie overhoudt. Je lekt niet meer weg. Je geeft niet meer weg. En dan kun je ook heel makkelijk gaan voelen wanneer je wel ja of nee wil zeggen. Dus ook op je werk. Je zit al vol. Je hebt de druk. Ben toe aan vakantie. Ben toe aan vakantie. Nou ja, om dat onderwerp verder te houden. Je kunt dan ook voelen, maar voldoe ik aan... Waar moet ik eigenlijk aan voldoen? Je gaat het technische deel, het zakelijke deel, of technische deel, loshalen van je emoties. Niet om je emoties niet te hebben, maar om ze te kunnen bekijken, zodat je kan voelen wat is mijn verantwoording, waar heb ik de antwoorden voor mezelf op, waar mag ik wat doen voor mij, en wat is niet voor mij, wat laat ik. Dus als ik dan op mijn werk kijk, nou ik ben ingehuurd voor deze uren, zo en zo, vakantie hoort daarbij. Als mijn werk dus niet afkomt nu, maar ik heb wel netjes, ik weet in mijn gevoel, ik heb alles gedaan wat ik heb te doen, dan is het niet meer mijn probleem, dan is het een planningsprobleem van mijn baas. Dus als ze dan komen met, kun je dit nog? Normaal durven we niet echt nee te zeggen. Of je krijgt je haar mee, je moet wel collegiaal zijn, al die hele sneaky manipulatietechnieken zijn dat. Die kun je dan heel goed voelen, want je hebt het uit elkaar gehaald. Dit is mijn zakelijk deel. Oh, ik voel nu wel schuld. Maar dat is mijn stuk. Want ik vind het lastig om nee te zeggen, maar ik heb dit al gedaan, dus ik mag mezelf nu gunnen om te zeggen nee, sorry. Geen ruimte. En dan ga ik met mezelf aan de slag met die emoties en wat het zegt over mij. Dat is een ander verhaal. Maar in één keer neem ik de regie van mijn leven terug naar mij. Wauw. Ik. Ga staan voor wie ik ben en voelen voor wat ik wil en doe en kan. En niet meer. En welke leuke oefening had jij daarbij? Nou, een leuke oefening is deze niet, maar gewoon wel echt heel praktisch. Als je het hebt over je werk, ga echt letterlijk zitten. Wat zegt mijn contract? Wat heb ik afgesproken? Welke zakelijke afspraken heb ik gemaakt? Dan schrijf ze me eens voor jezelf handzaam op. Dat betekende mijn pauze. is ook mijn pauze. Mijn pauze is niet per definitie ik moet sociaal doen met collega's voor een band, nee. Jouw pauze is voor jou om je stress weer te ontladen, te voelen waar je bent, contact maken met jezelf en te ontspannen. Als dat is met een collega, kan dat. Je mag voelen, is dat wel of niet? Dus zodra je dan emoties voelt, kijk je naar je papiertje. Bij wijze van, of je weet hem in je hoofd, wacht even, nee, maar ik voel het er wel aan. Heb ik ruimte? Nee, ik heb geen ruimte. Dan is het nee. Heb ik wel ruimte? Dan zeg ik ja, ik heb ruimte. En dan kun je ook voelen dat je daar dan ook plezier van mag ervaren. Dat is gewoon een hele simpele basic oefening. En ik hoor daarbij dat je dus, als je wel ja zegt, dat je er wel plezier van ervaart. Ja. Dus op het moment dat je ja zegt en je voelt een druk en niet plezier... Mag je nog opnieuw terugkijken? Precies dat. Want dan zit er nog een laagje onder. Dan heb je toch nog ergens iets in elkaar laten lopen. En we hebben allemaal niet geleerd om dingen los te ervaren. We hebben niet geleerd wat onze emoties zijn en hoe ze werken. We hebben gewoon geleerd, ja, die moeten daar ergens. En ondertussen hebben we er dus zoveel dat we niet meer door de boom het bos niet meer zien. We hebben niet hebben geleerd hoe je daar dan met elkaar in functioneert. Omdat alles naar buiten gericht is, in plaats van naar binnen. En je kunt pas eerlijk zijn, als je eerlijk bent naar jezelf. Waar komt dit vandaan en waarom doe ik dit? Wauw. Ja, dan komt er heel veel ruimte. Toen ik hiermee begon, na een burn-out, had ik collega's die zeiden, sorry hoor, maar wat jij doet is niet zo collegiaal, het kan zo zijn. Maar dit is wat er is afgesproken en ik heb ook gewoon een contract hier en dit is mijn werk, niet mijn leven. Dat was een intense, totdat diezelfde collega's, we hadden daar heel veel thuis zitten regelmatig, terugkwamen en zeiden, nou snap ik je. Nu snap ik het. Nu snap ik het. Hoe doe jij dit? Hoe doe jij dit? Want ik doe dit ook. Nou, lieve mensen, en nu leggen we het uit. Ja, en zo voorkom je ook dat je er onder door gaat. Want zo kun je ook veel sneller aan de bel trekken en zeggen, oké, dit is wat ik doe, dit is wat me lukt en hier loop ik op vast. Punt.