Bagatelliseren is een lastige Jasper, een complexe. Ook een beschermingsmechanisme is ook gewoon een trauma. Er zit angst onder, er zit pijn onder, er kan woede onder zitten. Alle basis emoties die je hebt, kunnen daar onder zitten en die voelen te overweldigend om aan te raken. Omdat je niet weet, wat gebeurt er als ik ze aanraak? Blijf ik er dan in hangen? Blijf ik in de angst hangen? Blijf ik in de woede? Blijf ik in de pijn? Wordt hij dan niet erger? Nou ja, zo ervaar je hem wel als je het voor het eerst voelt. Terwijl hij eigenlijk niet erger is, zo erg was hij al, maar je drukt hem weg. Een beetje als die ontsteking. Ja, dat doet zeer, maar als je dat schoonmaakt, netjes, dan merk je dat hij daarna veel makkelijker geneest. Terwijl als je hem maar doet alsof het er niet is, je plakt er een pleister op, het wordt alleen maar erger. Dat hij gaat zweren en zo? Ja, dat! En dat is met emoties net zo. Daarom krijgen we allerlei fysieke klachten. Psychische klachten. Het zit ook op verschillende lagen, maar emotioneel heeft dat ook heel veel te doen. En dat betekent wel veranderingen maken. Daarom bagatelliseren we ook. Hoef ik niks te veranderen aan mijn levensstijl, aan hoe ik met mezelf omga. Kan ik gewoon doorgaan, leg ik de verantwoording nog steeds. Ergens anders. En niet bij mij. Bagatelliseren is niet alleen kleiner maken van een probleem, maar het is ook eigenlijk doen alsof het niet bestaat. Dus dus eigenlijk jezelf tekort doen in de ervaring zoals je hem voelt. Zodra jij een ervaring hebt die heel naar voelt, vervelend voelt, moeilijk voelt. Zeg wat over jou, het is een uitnodiging. Maar omdat het zo intens voelt van binnen, En dat zo spannend is, maken we er maar een grapje van en doen we maar net, oh, niet zo erg, oh, maar anderen hebben het erger. Dus ik ontken het feit dat ik een gevoelig persoon ben, wat iedereen is, en ik ontken het feit dat daar iets zit in mij wat gezien wil worden. En doe ik alsof het niks uitmaakt. Maar daarmee wals je over alles heen. Bij jezelf? Ja. maar ook bij de ander, ik kan ook voor jou bagatelliseren, ja hij doet wel zo moeilijk maar joh hij moet je niet aanstellen want in Tim Boek is het nog veel zwaarder dat kan zo zijn maar daarmee maakt het nog niet dat jij je voelt zoals jij je voelt en je kunt niet ontkennen hoe je je voelt dat is gewoon, dat remt je in je hele ontwikkeling, daar krijg je zure mensen van, boze mensen van Moeilijke mensen valt niet meer op een liefdevolle manier mee om te gaan. Het zijn hele dwingende, controlerende gevoelens krijg je erbij. Voel maar als je goed voelt bij jezelf, wanneer je iets bagatelliseert over jezelf. Wat doe je dan? Dat is niet helpend. Nee. Maakt het je zachter of maakt het je harder? Dan harder. Harder. Word je dan een prettiger mens? Voor jezelf? Nee, en ook niet voor de ander. Want in één keer is er geen openheid meer. Nu nog, mijn kinderen, als ze komen met een emotie, oh mam, ik heb dit zo ervaren, dan kan ik of openstaan en zeggen, goh, vertel eens wat zegt dat, dat gevoel, ik snap het. Het kan heel vervelend zijn, wil je me wat meer vertellen? Of ik zeg, ach, die en die. Dan komen je kinderen niet meer. Want je ontkent hun in hun zijn en daarmee geef je aan, loop niet te zeiken, stel je niet aan, beetje harder worden. En we zijn met z'n allen over eens dat deze maatschappij al hard genoeg is. Ja, hoe is dat zo gekomen? Door te bagatelliseren en daarmee groei je niet. Dus evolutie en groei ontwikkeling komt juist door te snappen dat hoe ...meer je gaat voelen hoe fijn gevoeliger je wordt en hoe meer je gaat snappen... ...dat ieder gevoel belangrijk is. Dus kijk je naar de geschiedenis met kinderen... ...vroeger vonden ze met negen moest je al werken. En dat is in heel veel landen ook nog zo. Maar als ze het gewoon over Nederland hebben... ...ja, je gaat als kind... ...en je moet je gedragen als een volwassenen. Inmiddels snappen we dat dat hele complexe mensen maakt... ...heel getraumatiseerde mensen maakt... ...die ook niet in staat zijn om met hun kinderen een band op te bouwen. Ja, wat moeten we dan zeggen? Ja, maar gevoel is niet belangrijk. Ja, we zien door de eeuwen heen en door de groei heen dat dat dus wel belangrijk is. Alleen het vraagt van jezelf ook, durf ik te voelen, hoe lastig ik het vind van binnen, om te voelen dat iets zeer doet. Om te voelen dat iets, want vaak is emotie heel overweldigend als je het niet uit elkaar kan halen ook. En zelfs dan, als je het wel kan uit elkaar halen, voor god dit is... Komt meer hier vandaan, dit komt hier vandaan, dan nog kan het overweldigend zijn dat niemand ons verteld heeft. Wat doe je vervolgens als je dat voelt? Want iedereen legt de schuld buiten. Het komt door. De buurman, het komt door. Deze situatie. Ja, dan blijft dat gevoel zitten, want daar ging het niet om. Dat gevoel wil gezien worden. Wat zegt dit over mij? Waarom ervaar ik dit zo? Jouw dochter komt naar jou? En jij zou het bagatelliseren? Als ik dit structureel met haar zou doen, zou ze het wel zo leren. Dus op dit moment bagatelliseert zij nog niet, want ze komt er mee. Met de vraag, hoor man, ik ervaar dit. Wat doe ik hiermee? Of wat kan ik hiermee? Ik moet heel eerlijk zeggen, ik kan daar ook niet altijd wat mee. Ik heb geen oplossingen. Maar het feit dat ik er naar luister en erken dat het is wat het is. En bij mezelf voel je, hoe ongemakkelijk voel ik me, dat ik hier niet haar redder ben. Ik kan het niet voor haar fixen. Maar ik kan er wel zijn en zeggen, dit snap ik, dit is lastig. Wat heb je nodig? Nou, vaak weten ze dat ook niet, want ik weet het niet. Dan ga je je met z'n tweeëen voelen, oké, oké. Dan ga je het uit elkaar halen, zoals wij in deze gesprekken doen. Welke verschillende emoties zitten hieronder? Welke angsten zitten eronder? Wat durf je niet te voelen? Wat is spannend? Wat er geraakt wordt? En zo trek je hem uit elkaar en dan kun je ook samen kijken, oké, wat heb je dan nu nodig? We hebben het over bagatelliseren. En het aangeven, dat doe je om het niet te hoeven voelen. Maar hoe ga je dan wel voelen dat je aan het bagatelliseren bent? Oh, dat is een hele goede. Door een vergelijking te maken. Door te zeggen, oh, maar die heeft het erger. Oh, het kan altijd erger. Het kan altijd moeilijker. Het kan nog complexer. Dat is, denk ik, de eerste vlag voor jezelf. Zodra je dat zegt. Oh, maar. Oh, maar. Het kan altijd... Ja, en dan ben je aan het bagatelliseren. En dan ben je bewust dat je dat doet? Ja. En als je bewust bent, kun je kiezen wat je ermee doet? Juist. Dat ligt aan jezelf. Kijk, je hoeft er niks mee. Als je happy bent met hoe jij bent, vooral doen. Ik persoonlijk heb gemerkt dat het me niet dient en dat het mijn band met mezelf niet beter maakt, maar ook de band met mijn kinderen niet beter maakt door te zeggen, oh, het is niet zo erg. Ook een vlagje. Het is niet zo erg. Oh, het valt wel mee. Ik zou zeggen... Als het je stoort, dan begin je met te voelen, waarom zeg ik dit? Ik stel altijd vragen. Vragen is de clue. Waarom zeg ik dit? Wat probeer ik te ontwijken? Wat vind ik lastig? Wat vind ik moeilijk? De wat vragen. En van daaruit krijg je een antwoord in jezelf. En van daaruit kun je gaan uitpluizen. Het is een beetje als die soep. Je gaat kijken, wat zit er in mijn soep? Je kunt dat best uit elkaar halen, want het is een stukje vermicelli. een stukje selderij, ik zie hier een stukje bloemkool, ik zie hier een doppertje. Begin daar maar mee. Kan ook zo zijn. Als je, zeker als ouderen met je kinderen, dan willen we het heel graag bagatelliseren eigenlijk omdat we onszelf zo oncomfortabel voelen dat onze kinderen emotie hebben en wij geen idee hebben hoe we dat moeten oplossen. Kunnen we ook niet oplossen. Dat gevoel van hulpeloosheid... machteloosheid, die, die zit daar vaak ook onder. Die is interessant om te bekijken. Het is een heel nieuw onderwerp. We komen vanzelf een keer op terug. Maar die bewustwording en alleen al het voelen daarvan, erkennen dat het zo is, is vaak genoeg om ruimte te creëren.