Welkom bij Intuitief Café. Vandaag gaan we het hebben over schuldgevoel. Waarom voelen we ons schuldig als we kiezen voor onszelf? Veel plezier. Omdat Schuldgevoel zo'n groot onderdeel is van ouderschap zijn. Ik zat laatst in de auto met een vriendin. Wij gingen samen boodschappen doen. Mijn dochter belt. Ja mam, kun je even online, even ook met pap samen een kaartje kopen, want er is een concert. Normaal, vroeger zou ik meteen hebben gezegd, ja dat doe ik, want dan voel ik me schuldig dat ik dat moet doen. Maar ik dacht, nee. Ik ga met haar gezellig een boodschap doen. Ik weet dat ik gestrest word als ik dit daarnaast moet doen. Ook al is het een zogenaamd even, dat voelt niet lekker. Dus ik zei nou lieverd, nee. En ik voelde een schuldig gevoel wel hoor, want ik ben ook gewoon mens. Dus Anna was heel teleurgesteld. Ik zei, nee ik ga het echt, ja maar het is maar even. Ik zei nee, want ik weet hoe ik me voel. Nou hoef ik me normaal eigenlijk niet eens uitspreken, maar ik doe het toch, want het is mijn dochter. Wij leren allemaal. Ze zegt nou schat, nee, want ik ben dan niet aanwezig bij mijn gesprek. Ik weet dat ik prikkelbaar word. Ik weet dat ik ga jeppen. En dat wil ik niet. Ik wil die spanning niet. Ik wil gewoon een ontspanning. Dus je zult het met je vader moeten doen. Nou, ik hing op, zegt mijn vriendin. Ja, nou voel ik me schuldig. Want ik ben er dus schuld van dat jij het niet kan voordoen. Ik zei, oh, dat is een interessante, hé? Ik zei, ja, ik voel me ook schuldig, maar jouw schuld voelen ze echt van jou. Want dit hadden we gewoon afgesproken en dit komt extra. Ja, ja, want ik denk dan dat zij denkt. Ja, dat klopt, maar dan weten we niet wat zij denkt. Is ook niet relevant wat zij denkt. Dus jij draagt jou en ik de mijnen. Je zegt ze, hoe doe je dat? Want ik weet toch, ik ben me zo lang had gezegd, ja. En als je dan van schuldgevoel bewust bent, hoe doe je dat dan in een gesprek met elkaar? Nou, zelfs met Natalja daar merk ik dat nog en wij zijn volwassen vrouwen. We hebben allemaal onze momentjes dat we even overweldigd voelen door alles en dat dan even de emoties stijgen. Dus dan spreken we elkaar en dan ga ik of even helemaal in mijn stuk of zij en dan we daarna toch uitspreken. Ik voel me zo schuldig dat ik die ruimte neem. Maar we spreken hem uit, want we zijn ons bewust van het gevoel. Inmiddels, van jee, ik neem nu wel heel veel ruimte in. Maar dat omdat we het uitspreken naar elkaar, we ook kunnen voelen hoe een eer het is om deel te mogen maken van elkaars gevoelswereld. In alle openheid, dat is wat anders. En dan wordt schuldgevoel geen schuldgevoel meer. Dan ga je snappen dat dat delen is. Delen is niet alleen een stukje. Of altijd maar intunen, wat wil de ander horen? Hoe maak ik het de ander gemakkelijk? Hoe zorg ik dat het lekker loopt? Of, hoe fantastisch ziet mijn leven eruit, heel social media? Hoe dat? Hoe? Ja, ja. Ik heb het ook geprobeerd hoor. Alleen dat laten zien wat comfortabel is. En het is leeg. Het werkt ook niet. Want mensen schatten je dan ook anders in, omdat je je anders voordoet en dan vraag je je af waarom het niet loopt. Als ik net doe of ik alles kan handelen, dan krijg ik ook alles op mijn bord. Ja, dat weet ik niet. Het is een simpelweg de uitnodiging. Misschien is het tijd om op te houden, te doen alsof je alles kan handelen. Misschien is het tijd om te omarmen dat je een mens bent met al zijn facetten. Die is soms best intens, weet je? En dat van alle man zou kunnen zijn. Nog steeds. En dat is oké, misschien altijd wel blijven. Op een bepaalde manier. Wat brengt het voor jou? dat je alles terug kan brengen naar jezelf. Het brengt mij rust, overzicht. En ik word heel vrolijk van, oh, letterlijk, ik mag kiezen. Ik mag kiezen hoe ik in deze situatie wil reageren in plaats van het te laten blokkeren of frustreren. Want als ik nu bewust kies om het op deze manier aan te pakken, voel ik me daar trots op hoe de uitwerking dan ook is. Want ik heb je wel voor bewust gekozen. Dat brengt het mee. Je stapt in de rol van je eigen creatie. Dit is mijn leven en ik stuur. Ik bepaal wat ik doe, ongeacht wat er om mij heen gebeurt. Vroeger zo ook. Ja, en dat je dus ook dingen echt binnen kan laten komen. Ja, dat is die kwetsbaarheid eigenlijk. Misschien is het thema wel kwetsbaarheid. Hoe behoudt schuldgevoel zich tegenover kwetsbaarheid? Want daarin stop je kwetsbaarheid weg. Ja. Behalve als je hem durft uit te spreken en te voelen. Dus als ik hem weg stop en de dingen maar ga doen om niet te voelen dat ik me schuldig voel, stop ik, wat jij zegt, mijn kwetsbaarheid weg. Maar als ik mijn emotie durf te voelen voor wat hij is, mij dezelfde ruimte geef om te voelen voordat ik handel, en dat kan niet altijd, maar wel in je rustmomenten thuis, dan heeft dat een heel groot effect. Want in één keer voel ik mijn eigen kwetsbaarheid, jee, ik vind dit spannend, maar dat doet ook eigenlijk verdriet, of gewoon ja. voel me eigenlijk toch niet helemaal goed genoeg. Jeetje, dat doet ook een beetje zin, dat is kwetsbaar zijn. Maar door dat uit te spreken in één keer wordt het een kracht. Je gaat in verbinding met jezelf en als je met jezelf verbindt, verbind je met elkaar. En in één keer staat de ander ook open. Maar niet omdat de ander in één keer open staat, maar omdat je zelf open bent. En vanuit open kan open ontmoeten. En dan is er ruimte om alles te bespreken, maar ook om te kiezen, oké dan gaat het of wel verder in een vriendschap, of je zegt allebei. Fijn dat we zo eerlijk waren en het was een mooie tijd. En we gaan onze eigen weg. Kan ook. Ik weet het ook niet. Hoe kwetsbaar is het eigenlijk om te zeggen ik weet het ook niet? Hoe mooi. Ondanks dat we het weten, weten we het niet. Want we weten als we open zijn in onze kwetsbaarheid, dat is hem. Dat is genoeg. En dan is schuldgevoel ook weer een hele mooie mechanismen. Ja. Het helpt je eigenlijk te voelen waar je dingen doet die niet bij je passen. Niet meer en niet minder. En om dat te voelen... is het een van de grootste cadeaus aan jezelf. We zijn zo gewend niet te mogen voelen wat negatief is in deze maatschappij. Want het is allemaal al te spannend. Ja, dan voel het maar eens dan. Maar echt voelen. En niet met je hoofd, ja het is eng, maar we doen alsof het niet zo is. Nee, laat het maar eens binnen. Ja, dat is overweldigend in het begin. Maar man, wat is dat openend en bevrijdend. Dat geeft ruimte, want in een keer voel je eronder dat er iets anders onder zit. Jeetje, het kan dus ook anders. Hey, ik mag nee zeggen. Wauw. En wat een cadeau is dat voor de ander. Dat ik oprecht en eerlijk ben. We hebben altijd geleerd dat je je schuldig moet voelen dat je het beter hebt dan een ander. Dat mag niet. Je moet altijd alles weggeven. Van leiden naar jezelf leiden. Want hoeveel zie je wel niet, ja kijk, godsdank, al heel wat, er zijn ja geen tv meer, maar hoe vaak krijg je daar wel niet op voorbij, stort hier, stort daar, want jij hebt het zo goed, zij hebben het zo slecht. Er wordt benadrukt dat jij jezelf moet opofferen, moet leiden, want je mag niet genieten van het feit dat jij voor jezelf een leven hebt gecreëerd waar jij van geniet. En heb ik het niet over mensen die dus hun leven creëren in welvaart ten koste van een ander? Maar waarom mogen wij niet genieten van onze welvaart en moet alles opgeofferd worden ten koste van? Uit schuldgevoel. Uit schuldgevoel. Dat is manipulatie van onszelf. Ik wijs nog niet eens naar buiten. Dit is de manipulatie van mezelf die ik mezelf heb laten opleggen en zo heb laten leren. Want ik moet me schuldig voelen als ik plezier heb. Maar het is wel een keuze van jezelf. Ik heb gemerkt het is mijn keuze om ervoor te kiezen wil ik leiden of wil ik mijn leven leiden. Met alles wat er is. Met alle emoties die er zijn. Want die maken dat ik of leid of mijn leven leid. We leven in een wereld van dualiteit. Wit met zwart, man vrouw, liefde verdriet, leven dood. Het is er allemaal maar kan ik daar een balans vinden? Want het een laat met anderen ervaren en anders zon. Schuldgevoel is een signaal. Net als een signaalwoord, maar, want, omdat, nou. Schuldgevoel. Schuldgevoel is hetzelfde. En om nou het achter te komen, wat schuldgevoel jou zegt, gebruik je de spiegel. Het voorbeeld van mijn dochter, waar ik gebruikte, zij vroeg mij, kun jij dat doen, want ik wil dat kaartje. En ik had op dat moment gewoon geen tijd. Vroeger had ik het gedaan, want mijn schuldgevoel was wel te groot, want ik wil haar niet teleurstellen. Ik wil haar behoeden voor haar teleurstelling. Eigenlijk wil ik mezelf behoeden voor teleurstelling. Het is niet over haar, het is over mij. Ik vind teleurstelling moeilijk. Dus ik neem een verantwoording voor haar geluk over op mij. Ik offer mij op door het toch te doen, terwijl ik geen tijd heb. Nou, dat deed ik nu allemaal niet. Dus dan komt dat schuldgevoel echt enorm. Zo even, zo woef. En het vraagt, eigenlijk kan ik zien dat ik het wat ik spannend vind. En die spiegel is dan door je af te vragen, waarom zou ik het wel doen? Omdat ik wil. En altijd het antwoord gaat over de ander. Ik wil hun niet kwetsen, ik wil haar niet kwetsen. En dat gaat over mij, want dat zijn de stukken die ik moeilijk vind. En dat hoef ik alleen maar te realiseren. Daar kan ik mee werken als ik dat wil. hoeft niet, is wat je wil. Maar voelen, oh, mijn teleurstelling. En het mooie is, doordat ik hem terughaalde en aangaf waar mijn grens zat, nee, ik heb hier de ruimte niet voor, gaf ik haar ook de ruimte om te ontdekken wat dit bij haar doet. En vervolgens heeft ze toch een kaartje gescoord. Dus in plaats van haar zogenaamde behoede voor teleurstelling, heeft ze ervaren dat ze het zelf waar kan maken. Leuk dat je hebt geluisterd naar ons gesprek over schuldgevoel. Waarin ga jij de komende week kiezen voor jezelf? Wij zijn benieuwd.