Welkom bij Intuïtief Café. Vandaag hebben we het over opofferen. Van lijden naar jezelf leiden. Veel plezier. We hebben geleerd dat je jezelf opoffert, technisch gezien. Je doet het altijd voor een ander. Wat is een opoffering gevoel? Als ik kijk naar mijn kinderen bijvoorbeeld, maar ook hoe ik ben opgegroeid, dat je als moeder moet de behoeftes van je kinderen voorgaan voor die van jou. Dat is je kleiner maken. Dat is de ander stellen voor jou. Wat daar niet in werkt, ook hoe ik dat zelf heb ervaren, met terugkijkend opgroeiend, en misschien dat je het herkent, je kijkt naar je moeder en je ziet je moeder niet happy, niet ontspannen, veel gestrest, dan ben jij als kind ook niet happy en probeer je er alles aan te doen om je moeder happy te maken. Dat is pleasing, ja. Maar het maakt jezelf ook kleiner, want je gaat niet voelen... Maar is dat pleasing? Is het opofferen? Nou, in mijn ogen dus wel. Ja, er zit een nuanceverschil in. Maar die is vrij... Maar in principe heeft het hetzelfde idee. Ik please jou zodat ik me goed genoeg voel, want dan voel ik me prettig. Maar je kunt ook... Maar daarin maak je je klein? Altijd, want je gaat voorbij je eigen behoeftes. Dus ben jij dan nog happy? Nee. Je gaat over je eigen grens heen, waardoor je het ervaart als de ander gaat over mijn grens heen. Maar je laat die ander doen, want ik luister niet eens naar mijn eigen grens. Ik doe iets omdat ik ervan uitga dat jij daar happy van wordt. Dan ben ik toch al over alle grenzen heen gegaan. Want in mij, en dat herken je in een ook, alles zegt al, ik word hier niet zo blij van. Ik vind het niet prettig. Dus ben ik al over mijn grenzen heen gegaan, van wat mijn onderbewuste zei? Nee. En toch omdat ik vaak, daar zit vaak angst voor afwijzing onder. En niet goed genoeg, die zit eronder. Dat zit ook onder opoffering in klein maken. Opoffering van jezelf ten koste van. En dan merk je als je echt zelf ook terugkijkt dat die uitwisseling niet werkt. Als je simpelweg kijkt naar jezelf en je ouders. En dat is niet dat hij iets negatiefs in is, dat is gewoon hoe we opgegroeid zijn. Onze ouders hebben geleerd, je offert je op voor de ander. Als je een beetje terug voelt, merk je dat je eigenlijk hetzelfde deed, want je wil je ouders happy zien. Dus je gaat alles proberen om aan te passen dat dat werkt. Ja. Heeft het gewerkt? Nee. Nee. Nee. Oké, dat is mij duidelijk. Ja, dus wat daar gebeurt is die uitwisseling. Je doet het allebei. Er is altijd een uitwisseling. Het is nooit hij of zij. Nee, wij. En ik kan mijn deel daarin pakken. Dus zodra ik merk dat ik ga pleasen, dan ik probeer mezelf kleiner te maken zodat jij je gemakkelijker voelt, kan het zijn dat ik hou van heel uitbundig praten. Maar iemand anders die vrij stil is, kan dat misschien interpreteren, dat is mijn hoofd dan, kan dat interpreteren als oh die is te veel. Dus ga ik dan maar heel... Klein maken en doe ik het dan maar niet? Ben ik niet happy? Maar die persoon die vrij stil is, waarschijnlijk ook niet. Want die zijn ook gevoelig en die merken, er is hier iets mis. Hoe moet ik me nu uitspreken? Want die persoon spreekt zich niet uit en die persoon spreekt zich altijd uit. Ik maak nu een vertaling van iets wat zou kunnen, een uitwisseling kunnen zijn. Terwijl als ik echt mezelf ben, niet om mezelf te overschreeuwen, maar gewoon... Dit is mijn enthousiasme. Ik deel mijn enthousiasme met jou. Dan merk je dat de ander met je meegaat. Het is een uitnodiging. En die uitnodiging geldt in twee kanten. Is het een beetje helder? Het wordt langzamerhand helder. Je hebt opofferen en je hebt offeren. Misschien wordt het helder als we offeren toelichten. Offeren is, ik doe dit, ik offer iets aan moeder natuur op de wijze van, zodat ik iets goeds terugkrijg. En er zit een verschil tussen snappen wat een uitwisseling is. Mijn enthousiasme kan jouw enthousiasme raken en jij kan ervoor kiezen je te laten raken door mijn enthousiasme. Maar zodra ik het doe om jouw bewust te willen raken, ga ik een offer maken. Maar als ik het gewoon doe omdat het goed voelt voor mij, werkt het. Heb jij in moedernatuur ooit gezien ik maak voor jou een bloem zodat jij je goed voelt? Nee. Ze doet gewoon. Omdat dat van nature zo gaat. En dat is een beetje wat we vergeten zijn. Van nature van binnen. Waar flow ik? Wat wil ik creëren? Wat wil ik doen? Voor mij. Vanuit mij. Want ik weet dat ik het recht van bestaan heb, want anders was ik er niet. Dus ik mag dat gewoon doen met alles wat ik heb. En dat is de kracht. Met offeren ga je het buiten jezelf plaatsen. Ik ben nog steeds afhankelijk van iets anders. Voor mijn geluk. We hebben het gehad over je moet jezelf niet kleiner maken dan dat je bent. Je is groter dan beter. Nee, want als je jezelf groter maakt dan ben je aan het overcompenseren. Het werkt ook niet. Nee. Dan zit je ook uit je letterlijk gewoon staan in je gevoel. Dat is authenticiteit. Als ik voel en ervaar dat ik boos ben, mag ik dat voelen, ervaren en uitspreken. Ja. Als ik voel dat ik blij ben, Mag ik dat voelen, ervaren en uitspreken? Niet meer dan dat. Onafhankelijk van wat er gebeurt om mij heen. Dit is hoe ik het beleef op dit moment. Ik hoef ook niet iets te offeren om dat gevoel in mij te mogen rechtvaardigen dat ik blij ben. Ik hoef me ook niet op te offeren en mezelf slechter te voelen zodat jij je beter kan voelen. Verschil tussen offeren en opofferen. Offeren is ik geef iets, want dan krijg ik er iets voor terug wat me fijn voelt. opofferen, ik geef iets ten koste van mijn eigen geluk. Want daar zit het. En allebei is naar buiten, niet naar binnen. En wat is dan die naar binnen? Jij hebt ze heel leuk, heel lief, die die lekkere gebakjes meegenomen. Als je dat doet met de intentie, dan dat doe ik alleen maar omdat ik weet dat dat goed ontvangen wordt. Dan voelt hij anders dan wanneer je het doet omdat je zegt, oh, dit wordt gezellig. Weet je wat? Ik ga er een feestje van maken en dat doen we met dit. Voel je het verschil? Waar die uitkomt is anders. Bij de ene is die naar binnen. Ik voel dat ik dit wil doen, omdat dit bevestigt hoe ik me voel. En dit gevoel deel ik dus. Maar niet omdat ik per definitie wil delen, maar simpelweg dit is wat er is. En dan deel je automatisch. Die andere is een bewustwording van het sturen, controle. Ik moet iets delen, want anders... Ja, is het misschien niet fijn? Is het misschien niet dit? Ja, dan voelt het als een verplichting. Maar dat voelt de ander onbewust ook. En jijzelf eigenlijk ook. Het komt dus niet uit jezelf, omdat het goed voelt, authentiek is, uitgelijnd, congruent. Dat is ook zo'n woord dat daar echt bij hoort. Zolang het past, dan klopt die. En ik bedenk me net even, hoe ontdek je nou waar je over? Want vaak zeggen we nee. Maar stel nou ik ben gewend iedere avond een kaarsje aan te steken om dankjewel te zeggen. Hoe voel ik me als ik dat niet doe? Voel ik me schuldig? Ben ik dan bang dat er iets misgaat? Heb ik iets gemist? O jee ben ik nou nog wel goed genoeg, want dit moest toch? O jee ben ik nou nog wel goed genoeg? Dan hoef je dus niet meer te doen. Nee. Dan is er een andere uitnodiging. Waarom denk ik dat ik het buiten mezelf moet zoeken? Waarom doe ik dit? Want dan is dit niet iets wat bij me... past omdat het echt goed voelt. Nee, dan doe ik dit omdat ik er iets van verwacht buiten mezelf. Hoe herken je ze? En allebei zijn ze heel makkelijk te herkennen. Als ik mezelf opoffer, het betekent wij spreken iets af of ik wil iets aanbieden en ik bedenk bij mezelf als ik het nu niet doe. Wat voel ik dan? Als ik dan schuldgevoel voel, is het opofferen. Als ik spanning voel, o jee, maar krijg ik dan wel wat terug, is het offeren. Dat is het verschil. Er zit een onderlaag onder. Wat wij in deze maatschappij zo geleerd hebben, je moet alles weggeven, je moet alles dit, want je moet dienstbaar zijn. En daar komt opofferen en offeren vandaan. En die zit vaak zo onbewust, die voelen we vaak niet. Maar als je dus even dan stopt bij jezelf en voelt als ik het niet doe, welk gevoel heb ik dan? Nou, en bij offeren... Voel ik dan ook die spanning? O jee, maar vinden ze me dan nog wel leuk? Of, goh, mag ik dan nog wel eens iets vragen? Dat. Het is net alsof ik op mijn werk ooit een vraag kreeg van mijn leidinggevende. Ja, Rens, kun jij dat doen? Ik vond dat helemaal niet leuk. Ik wilde het niet en ik zei nee. Die al. Dat woord nee is een hele spannende. Ja, maar ik heb dat voor jou gedaan. Snap je? En dat is, een stukje emotionele chantage zit daaronder. Maar we doen hem dus zelf. Onbewust ook. Waarom geef ik het jou? Welke laag zit eronder? En die word je pas bewust als je heel even stopt en voelt bij jezelf als ik het niet doe. Wat ervaar ik? En met opofferen is dat ook. Dus je hoort, ik noem me wat, bij mijn moeder het loopt niet. Dat is moeilijk. Oh, dan doe ik, of ik bel wel iedere dag. Waar komt die vandaan als ik nu eens een dag niet bel? Ga ik eens voelen, wat ervaar ik in mij als ik het niet doe? Als ik schuldgevoel voel, dan ben ik me dus aan het opofferen, dan ben ik dus aan het doen omdat ik denk en voel dat dat de manier is waarop het moet. Het komt dus niet vanuit mijn authentieke, stromende zelf. Er zit geen rust in. En rust komt pas als we leren afstemmen wat past bij mij. En de ene dag heb ik wel wat te bieden misschien. En de andere dag heb ik alleen wat voor mezelf te bieden. Maar dat gevoel hebben we niet meer. Geleerd. We hebben niet meer geleerd af te stemmen. Waar sta ik? En heb ik deze dag ruimte hiervoor? Is dat wel echt zo? Of is dat omdat we aangeleerd hebben dat je je opoffert? En moet offeren om je goed genoeg te voelen. En daar zit de crux. En ik denk dat we met z'n allen iets anders willen. Het mag anders, want je voelt onbewust. Als je iets krijgt, zit er iets achter. Onbewust voelen we het. En dan willen we eruit. Die ruis willen we eruit. Ik ben aan het opofferen of ik ben aan het... Het is allebei weggeven, h�? Ja, alleen met een andere intentie. De een is weggeven vanuit ik moet weggeven terwijl ik al leeg ben bijna. En de andere is weggeven zodat ik nog wat terug kan halen. Dat is offeren. Oh, want in ruil daarvoor kan ik straks vragen dit. Maar dat kan pas als ik iets doe, want hoe durf ik iets te vragen? Hoe kan ik iets ontvangen als ik niks gegeven heb? En die zit overal stiekem een beetje onder. We hebben hem niet eens door. Pas als die uitgesproken wordt. Maar ik heb dat voor jou gedaan. Maar kun je nagaan? Die was voor mij een heel duidelijk signaal. Oh, mag ik eens naar kijken? Dus het woord nee is ook een heel mooie. Wat als ik zeg nee? En voel maar, schuldgevoel. En dat schuldgevoel zegt wat over mij en over niemand anders. Wat ga jij jezelf gunnen? Ben jij geïnspireerd door onze gesprekken? Kom jij gevoelens tegen die je nog niet kunt plaatsen? Laat het ons weten. We zijn nieuwsgierig.