Zoals de vorige keer heb je verteld over je dochter. Met die overtuiging. En je bent er op terug gegaan. Dat is groei. Ja. En vertel eens wat je zag in je dochter. Ik zei tegen Roza, dankjewel. Zei, dankjewel? Ik zei, ja. Roza, jij gaf aan vanochtend. Ik heb geen worstje mee naar school en dat vind ik niet leuk. En ik kwam er later achter, bij Renske, dat ik er bewust van werd. Van, oh, maar dat is een... oordeel van mij dat je niet elke dag een worstje kan hebben. Toen zei ik dankjewel dat je me laat inzien dat mijn oordeel slechts mijn oordeel is en dat ik die mag loslaten. Dat ik dat niet meer als waarheid hoef te zien. Want dat was mijn waarheid en ik zie nu ook dat het anders kan, dus dankjewel. Prachtig. Ja en ze liep trots mee verder. Empowering. Ze ziet dat zij de kracht heeft om de wereld te creëren. Waar zij in wil leven. Maar jij ook. En als je nu kijkt naar alles of niets, hoe past die daar op? Leg hem er maar eens op. Als die past op het moment dat ik dat oordeel had. Ja, want die komt uit het alles of niets. Ja, dat zei ik. Maar het kan niet altijd. Het is dat oordeel. Dus dan is het er nu niet. Dat is die alles of niets. En stick to that. Zo. overtuigend. Dus dat was een hele, ja, overtuiging op die overtuiging. Heel mooi, hè? Ja. Hoe dat zo uitpluisd en ineens je helder wordt. Nou, daar komt je perfectionisme, waar we het over hebben gehad. Het is een reflectie, hè? Vandaag. Wat leuk. Oh, dat vind ik geweldig. Ja, nee echt. Want die perfectionisme, want je wil allemaal een perfecte ouder zijn. Perfect persoon zijn, perfect. Dat is de alles of niets. Dan zie je hoe alles verbonden en alles in beweging kan. Dus doordat dit beweegt beweegt het andere beeld ook. Ik wil niet zeggen dat het klaar is. Ik wil alleen zeggen dat er nog meer ruimte komt. Zoals je zei, ik voel me zoveel ruimer. Kun je voorstellen dat er nog veel meer ruimte te halen is. Want er is oneindig. Dat is na. Maar mooi is dat. Nu snap je ook de kracht van delen. Dit is eigenlijk wat mijn ideaalbeeld is van een mooie maatschappij en dat is niet delen van je drama en hoe, ah, eh. Maar, goh, ik heb dit ervaren, ik heb dit gedaan, dit was het resultaat. Wauw. Of goh, ik heb dit ervaren, ik deed dit en het kwam er niet. Hoe doe jij dat? En dan vraag je dat niet aan mensen die heel erg vast zitten in een beeld van het moet zo, maar met mensen waarvan je ook weet van, oh. Ja, die durven dat ook. En dat is wat we hier creëren met Intuitief Café. Waar je een platform kan vinden met mensen die op dezelfde manier leren communiceren. Dat is leren communiceren met jezelf en met elkaar. En als je dan zo leert delen, dat is groei. Maar dat is een groei met zijn allen. Een ontwikkeling als mens naar een wereld waar jij in wil wezen. En die begint bij jezelf. Verander de wereld, begin bij jezelf betekent niet ik moet perfect zijn. Het betekent kan ik reflecteren met mezelf en durf ik dan te delen met iemand zodat we samen kunnen kijken en voelen en groeien en dat ik daar mijn eigen weg in vind, maar wel samen en toch mezelf. Verbeter de wereld, begin bij jezelf, maar wel vanuit de realisatie goh samen is fijner. maar draait wel om mijn proces en ik neem verantwoording voor mijn shitzooi. Ik ga dat niet projecteren op het andere en ja ik ben me bewust en doe ik want dat is natuurlijk maar ik ben in staat om te leren stap voor stap en toe te passen dat ik dat weer terughaal naar mezelf en ruimte creëer in mezelf en als je dat samen doet ja jongens dat is wauw want dat is prachtig maar dan wel Wetende, blijf bij mij en ik respecteer mezelf en daarmee de ander. Want je kunt wel zeggen, jouw, je respecteert niks. Als je dat ziet, vraag dan maar eens aan jezelf, wat respecteer je zelf? En ja, dat is wel... Het is makkelijk gezegd. Super logisch. It makes sense. Maar er staat nog wat tussen. En dat is de bereidheid, dat is de besefing, het snappen, het... toepassen, het daarin de controle loslaten. Ja, stapje voor stapje. Ja, stapje voor stapje. Maar ook wel realiseren dat als je echt meer wil, dat je daar ook echt wat voor hebt te doen en niet zomaar overal even plukken. Shoppen. Shoppen. Want dat heeft geen zin. Dan hoef je er gewoon niet aan te beginnen, want dat is zonde van iedereen's tijd en energie. Dus wees je bewust wat je wil. En ja, dat kun je op je eigen stapjes doen. Maar het is, maak ik die keus en ga ik ervoor. Voor mezelf. Die. Als dat een ja is, en je voelt angst, wat normaal is. Dan is die uitnodiging zo mooi. Stap voor stap het toch doen. Ja, ik vind het spannend, maar man. Zoals ik mijn leven heb geleefd, ben ik gewoon niet gelukkig van geworden. Dus het heeft me niks gebracht. Niet op die manier gebracht. Ik ben nu klaar om dan toch stapje voor stapje anders te doen. Want ja, als ik hetzelfde blijf doen, blijft het resultaat ook hetzelfde. Het heeft geen zin. Dat is logica. Maar in het gevoel is dat er ook.