Nou, toen kwam je vanochtend met mij in contact. Toen vertelde je... Ja? Ja, ik zoek een modus om uit te filteren wat het nou is wat we doen en wat we willen. En je was eigenlijk heel erg nieuwsgierig naar wat dit soort gesprekken met mij al hebben gedaan. En ik werd me ervan bewust dat ik dat eigenlijk nooit terug had gegeven. Ja. En toen... Deelde ik een heel kort dingetje terug en ik zag hier gewoon stralen. Ja. En ineens, ja, de zon ging nog net iets harder schijnen. Dat gevoel kreeg ik erbij. En dan ook weer, dat geeft mij dan weer zo'n bevestigend gevoel van: oh, we zitten wel lekker op een goede weg. Maar eigenlijk wat er ook gebeurde, zo'n opmerking komt best binnen bij mij. En dan gaat het in mijn hoofd al eigenlijk alle kanten op. Dan lijkt het alsof die alles of niets die bij mij zo erg ook erin zit, dat ik zelf al bijna dit hele idee al oké, ander iets of afsluiten. En toen maar ja, daar heb ik ook gezegd: nee, maar ik vind het te waardevol om deze hobbel zo te ervaren dan als een hobbel niet te nemen, maar wat is er dan voor nodig? Op dat moment dat het dus omkeerde, dat ik deelde met de dingetjes die we hebben besproken en wat ik daarmee had gedaan en daarop verder door was gegaan. Maar ja, vergeet het te delen. En toen was het ineens: hey, maar die alles of niets, dat is bij mij wel een item. En alles kan een item zijn. We staan nu op het punt om meer te gaan delen, want dat is überhaupt wat we willen doen. En daarin kunnen we dan inzicht geven voor ons en wat het doet voor mij, zodat het proces misschien wel inzichtelijker wordt. En dat niet alleen, want als je mensen, als je met elkaar in verbinding wil komen, dan kom je ook de dingen tegen die staan tussen wat verbinding maakt. Vooral in jezelf. En voor nu kwam dus, want wij zijn dit begonnen met de intentie inspiratie, jij vooral ook verbinding, je wilt verbinding. En je ontdekt: oh, dat gaat dus ook om verbinding in jezelf, maar zonder delen is geen verbinding. Ja. En delen is niet oversharing, dat is een hele andere, die gaan we nou niet, maar die alles of niets is wat jij tegenkomt nu. Ja. Oh, dat zit dus tussen. Het delen. Het delen eigenlijk. Ja. En hoelang zit dat er al bij mij? Ik heb mezelf aangeleerd, zelfs, dat dat een ding van mij is. Ik doe alles of niets. En totdat ik het niet meer wil... Oh! Ik ook! Ken je dat gezegde, of je doet het goed of je doet het niet? Ja, ja, die. Ik hoor mezelf als docent het zelfs nog zeggen. En nu denk ik: oh Rens, echt waar. Ja. Jeetje. Gelukkig heb ik die overtuiging niet meer en ik hoop dat mijn toenmalige studenten daar ook uitgegroeid zijn en er overheen gegroeid zijn. En daarachter na, ik hoop dat ze denken: die van Beersum was en slecht nog niet, maar dat, dat doe ik niet meer. Weet je zo? Want dat is maatschappelijk ook, wat we leren of niet? Ja, nou en dan kom ik hem tegen in de perfectionisme en dan kom ik hem op heel veel lagen tegen. Ja. Maar nu kwam ik hem tegen van: ja, maar dit past mij ook niet meer. En jij zei later: ja, dit is ook de controle loslaten. Ja. Want daar zat hij ook. Ja, weet alles of niet, is een controle. Ja, precies. Ja, ja. Ja, toen viel het helemaal op z'n plek. Heb ik nu een overtuiging ontrafeld, teruggezien, teruggevoeld? Ja. En kan ik milder naar mezelf zijn? Dat zat er ook nog bij. Wat is dan mild naar jezelf überhaupt? Wat is dat voor jou? Voor mij is het de ruimte geven aan jezelf met een oordeel, maar niet een veroordeel, maar dat je... Dat je de boodschap aan kan nemen van wat een oordeel doet. Het is niet meer dan een uitnodiging, een signaal, een boodschap. En als je hem kan voelen, ja... Ik doe wat jij ook hetzelfde he, dus dan voel ik een oordeel in mezelf: oh doe ik dat nou zo, oh jeetje dat is slecht, en dan denk ik: oh wacht even, dat is interessant, want dat zegt wat over wat ik me heb aangeleerd, welke overtuiging ik heb van: oh dit is goed, dit is slecht, of alles of niets, zwart, wit, man, vrouw, dood, leven, plezier, verdriet. Nee, daar zit een flow tussen en zodra je die kan aannemen, wat jij nu hebt gedaan, ook een uitgeplose voor jezelf, omdat je niet gewend bent om op deze manier met jezelf om te gaan, voelt het intens. Maar als je nu helder voelt, is het echt zo intens als je van tevoren had gedacht? Het voelt meer als een bevrijding, als een opluchting of als een helderheid, die. Maar nu snap je ook wat ik altijd zeg: voel hem wel eerst echt, niet met je hoofd. Voelen. De oncomfortabelheid. Want die maakt dat je kan zien wat er is. Daar zit het in, verstopt. Dat voelen wat er is, ik heb nog best wel moeite mee om woorden te geven aan dat gevoel wat ik dan voel. Klopt. Weet je ook hoe zo trouwens? Dat is wel een heel interessante... Ja, daar zit mijn hoofd direct tegen tussen en die... Wat ik voel of wat mijn hoofd misschien tegen mij zegt, wel, die denkt dat het me laat voelen, maar dat me eigenlijk mijn hoofd daarop controle wil, vooraf. Heb je ook een idee? Ik zeg bewust idee, niet gevoel. Idee, ik hoor hem. Ja, zodat je wat in de comfortzone blijft brengen. Een idee waar dat vandaan komt. Ja, omdat naar mijn idee gevoelens altijd maar genegeerd zijn. Ja. Dat. Dat idee. Klopt. Als je kijkt om je heen, hoe comfortabel is iedereen met alle emoties? Niet. Nee, je mag blij zijn, je mag enthousiast zijn. Je mag niet klagen. Nee, maar ben je echt blij en enthousiast als je ook niet kan voelen wat je teleurstelling doet, wat je verdriet doet. Die horen bij elkaar. Weet je, zonder licht is er geen schaduw en zonder schaduw is er geen licht. Het is een samenspel. Aangezien niemand echt heeft geleerd wat je met emoties kan. Omdat het best wel een... een weg is hoor, om dat echt te voelen. Ja, blijven we hangen in meer en dan kunnen we het ook niet benoemen. Omdat je blijft hangen in je hoofd maar nooit hebt gevoeld en niemand je heeft uitgelegd: oh, maar wat je nu voelt, is dat en dat. Of dat werkt zo en zo. Dat hebben we niet geleerd, dit heb ik dan meer op mijn werk als docent geleerd met pubers die nog lastiger konden voelen wat er gebeurde, dus dan moest je hele slimme vragen stellen. Zodat ze er zelf achter kwamen wat die overwelm het Uitpluizen wat het nou eigenlijk is. Welke emotie, want we zijn zo geleerd weg te stoppen dat het een soep is. Ja. Dus jij kijkt naar zo'n soep. Ja. En dan denk je: ja, wat zit hier allemaal in? En dan in plaats van dat we het een voor een erin uithalen, verdrinken we erin. Verdrinken we erin, bijna. Ja. Dus jouw alles of niets is ook... Ik moet alles in één keer weten. Ik moet alles van die soep in één keer al uitgeploosd hebben. Liefst. Overmorgen. Oh, en gisteren. Normaal menselijke reactie heeft iedereen, als iedereen eerlijk durft te voelen. Terwijl daar nou net de uitnodiging ligt. Kun je één voor één gaan om jezelf te ontdekken. Dit is het. Kan je jezelf gaan ontdekken. Wat voel ik dan stapje voor stapje? Nou, ik moet zeggen dat... Of ik moet, ik wil zeggen, dat het dus dit kleine stapje mij al zoveel goed gevoel gaf. Maar een kloppend helder gevoel. Zo, omdat ik ook niet goed of fout wil ik ook niet meer zo benadrukken op die manier. Dat ik het zo zeg. Nee, en als je hem wel tegenkomt, snap je nu: oh, het wil alleen maar wat zeggen. Iets waar ik nog geen ruimte voor heb. Voor mezelf om in kleur te denken. Dat is eigenlijk in mijn beleving het ontdekken van wie ben ik en hoe wil ik mijn leven leven. En wat zegt dat en wat is het om in volle glorie mens te zijn. Maar weten we dat daarnaast dus ook zit het gevoel van je klein voelen en dat samen hand in hand laten gaan. Ja, dat is... fantastisch kan ik je vertellen. Ja, dan moet ik wel zeggen: als je echt die die lagen op gaat, dat moet je niet alleen willen doen, dat kan ook niet, want dan kom je in je blinde vlekken. Dan kun je bij Renske van Beersen een sessie boeken. Maar deze simpele dingen, jij laat nu al horen hoe simpel het kan zijn en toch zo ontzettend groot. Ik zeg altijd: zie je het maar als een spinnenweb, en dat is nog een heel beperkt beeld wat ik geef. Ik kan me niet eens verwoorden, want mijn brein gaat zo ver niet. Mijn gevoel wel, mijn brein niet. Maar als je simpel het spinnenweb al bekijkt, wat een spin maakt, alles is verbonden. Het maakt ook eigenlijk niet uit waar je begint. Het meest makkelijke is dat wat op dat moment speelt. Maar goed, vind je dat te spannend? Je kan altijd met een omweg er omheen, het maakt niet uit wat je pakt, alles beïnvloedt alles. Dus zo kom je uiteindelijk wel, mits je ervoor kiest om dat bewust te blijven doen.