Wat is je gepasseerd voelen? Gepasseerd voelen raakt eigenlijk het stuk van jezelf wat goed genoeg wil voelen voor een ander. Dus de waardering van de ander voelen, omdat je jezelf nog niet waardeert. Dat is je gepasseerd voelen. En die zit een beetje verweven met een heleboel stukjes, maar dit is de kern. Dus ik ga ervan uit dat wij een goede band hebben samen. Ja, en vervolgens vertel je mij: "Ja, maar ik vroeg die en die me daarmee even dat voor mij kon doen, terwijl ik hetzelfde kan. Dan kan ik mij gepasseerd voelen, omdat ik denk: ja, maar ben ik dan niet belangrijk genoeg? Waarom ga je daarmee naar de ander en niet naar mij?" Belangrijk voelen omdat we onszelf niet belangrijk genoeg voelen als we niet gewaardeerd worden door de ander, omdat we het zelf niet doen. Het is wel wezenlijk een gevoel, het is een mechanisme, oké. De kern van gepasseerd voelen Je voelt je gepasseerd door een actie van iemand anders. De trigger is de actie van de ander. Zodra we zeggen: "Door de ander voel ik me..." zitten we in de slachtofferrol. En zo voel je het wel: "Ik voel me gepasseerd door jou." Ding dong, alarmbel: door jou. Nee, ik ben getriggerd, want klaarblijkelijk is er een stuk in mij dat nog niet gewaardeerd wordt door mezelf. Hoe zou het dan zijn als diegene jou passeert terwijl het jou niet dat gepasseerdgevoel geeft? Zou het dan zijn: "Oh, dat is fijn dat hij mij daar niet mee belast?" Nee. Want als je dat denkt, zit er nog steeds wat onlangs, want dan zit ik in mijn redderrol. Ik doe het voor iedereen, maar dan voel ik me goed genoeg. Balans en acceptatie In principe, als je in dat stuk in balans bent met jezelf, maakt het je geen bal uit wie wat waar zoekt. Nee, oh zo, dan maakt het niet uit. En als je het vindt dat je: "Oh, ik ben blij dat hij dat daar of daar weghoudt," dan maakt het je dus nog wel wat uit. Ja, dan zegt het ook wat. Dus alles waarvan je denkt: "Oh, blij dat ze daar gaan," of "Oh, waarom kiezen ze niet mij?" komt uit dezelfde kern. Twee kanten van die munt, in hetzelfde stukje. Het zit een beetje vast aan het offeren en opofferen. Een beetje dat idee. Want als ik denk: "Oh, gelukkig gaan ze daar in en niet naar mij," dan voel ik al: eigenlijk had ik dan ja gezegd, maar heb ik er de ruimte niet voor. En bij die anderen zit een beetje de tegenhanger van: "Maar waarom ben ik niet belangrijk genoeg om dat voor jou te doen? Waarom ga je naar een ander? Ben ik niet perfect genoeg? Ben ik niet interessant genoeg, niet kwalitatief genoeg? Hebben wij niet genoeg band?" Maar technisch gezien zegt het nog steeds wat over jezelf. En zodra je daar geen gevoel bij hebt, dan is het ook niet je ding op dat moment met die persoon. En met de een kun je het wel hebben, met de ander niet. Dynamiek en spiegels Er zit ook een verschil, want je deelt iets wel met iemand of niet. Iedereen heeft zijn gedeelde dynamiek. Want iedereen spiegelt ook een ander deel van jou. En niet iedereen is jouw exacte kopie, natuurlijk. Nee, het zijn alleen maar delen. Delen, dus je kunt daarom met de ene wel, met de andere niet. En daarom is het wel heel interessant om te kijken wat speelt waar en wat zegt dat over mij. En dan merk je ook: zodra je het terughoudt naar jezelf en daarmee aan het werk gaat, verandert de dynamiek ook. Met de ander. Want het is alsof je je radiostation gaat tweaken. Ik ben een zender en een ontvanger tegelijk. En met jou heb ik een andere afstemming. Mijn zus bijvoorbeeld. Maar ik kan wel tweaken, dus ik ontvang wat. Dat is wat van mij. "Hmm, voelt dit fijn? Oeh, wat zegt dit over mij?" Daar ga je aan werken, en dan verander ik de frequentie al. En zend ik ook wat anders uit. Dus of jij gaat mee in die nieuwe... Of wij wisselen dat gewoon niet meer uit. Dat kan ook, ja. Dat kan ook. Oordelen en gevoelens En daarin zeg je: het ligt heel erg tegen oordelen of opofferen en offeren aan het voorbijlopen gevoel. Maar het is wel handig om te herkennen: "Oh, maar dit is, ik voel me voorbijgelopen." Dan kan ik het op die manier naar binnen halen en voelen wat het voor me doet, of het komt uit. "Oh ja, ik offerde me op en dan..." Kan ik het op die manier naar binnen halen en voelen wat klopte dan wel? Op het moment dat alles duidelijk is, is alles duidelijk. Maar op het moment dat er nog een doolhof is, kan het handig zijn om die nuances in die woorden die wij hebben kenmerkend mee te geven aan die verschillende woorden, zodat het voor jou helder wordt. Perfectionisme en emoties Lekker heel helder verhaal dit, hè? Nee, dit is heel helder. Met opofferen of offeren verwacht je sowieso iets terug. Bij voorbijgelopen zit je aan de andere kant. Welke kant nou als je: "Ik offer mij op voor jou, ik ben aan deze kant. Ik offer mij op voor jou, maar jij loopt mij voorbij." Dan zit ik aan jou. Snap je? Hij draait om: "Nee, dit is niet handig. Ik verwacht wat terug." Ja, bij voorbijlopen had ik wat van jou verwacht voordat ik al wat deed. Ik had verwacht: jij komt naar mij, zodat ik mij belangrijk genoeg voel dat ik jou wat kan geven. Dus dat is het verschil. En dan op het moment dat je je voorbijgelopen voelt, is dat net daarna. Dat is waar die perfectionisme raakt: "Was ik niet goed genoeg om voor jou naar mij te komen dan?" Zo komen die verschillende emoties samen in één brei bijna. Maar kun je ze langzaam uit elkaar trekken met voelen: met je perfectionisme, ben ik nog ontspannen? Heb ik nog plezier? Emoties en uitnodigingen Opofferen en offeren: als ik nee zeg, welke emotie voel ik? Voel ik dan angst: "Oh jee, dan komt er niks meer terug." Of schuldgevoel? En bij gepasseerd voelen, dan krijg je eigenlijk het gevoel, meteen al: "Ik ben niet goed genoeg. Waarom ga jij naar een ander?" En die zitten dus dicht op elkaar, maar het is uit elkaar te trekken tot een makkelijk, meer handzaam. Ja, wat jij wel eens vertelde: dan hoeft het niet zo. Of het kan eerst overweldigend aanvoelen, en als je dan ziet welke gevoelens of mechanismes ermee spelen, hoef je het niet zo overweldigend op te vatten. Maar kun je er één voor één mee aan de slag? Ja. Een andere kijk En ik zeg altijd: ik zie alles als een uitnodiging. Dat woord alleen al maakt het verschil. Dus ik kan zeggen: "Ik word getriggerd." Of ik zeg: "Hey, er is een uitnodiging." Dat is zo fijn, want die is... Er zit niet zoveel lading op het woord uitnodigen. Het kan zowel positief als negatief ervaren worden. En dat is het letterlijk. Alles wat je ervaringen zeggen over jou is niet per definitie negatief. Het geeft ruimte. Het hoeft ook niet per definitie positief te zijn. Het geeft ruimte. Ruimte tot ontdekken: "Wat zegt dit over mij?"