Comfortzone, ja. Wat is comfortzone voor jou dan? Zo werkt hij en zo werkt hij eigenlijk tegen me. Dat is misschien een leuke vraag. Ja, op het moment dat hij tegen me werkt, dan zou ik te comfortabel zijn in de dingen die ik doe vanuit een soort van automatisme. De automatische piloot. En dan ben ik gewoon niet aanwezig. En dan werkt het niet voor mij. Stagnatie. Een comfortzone waarop die voor mij werkt is vertrouwen op dat wat mijn input is, dat dat goed is, maar niet wetende hoe die input precies is. Je zei destraks, toen je hier kwam zo mooi, ik heb ooit geleerd en die pas ik nog steeds toe. Als ik ga masseren, iedere keer dat ik iemand op tafel heb, doe ik alsof het de eerste keer is dat ik masseer. Ik vind dat zo'n mooie omschrijving. Dat is het eigenlijk. Dan zit je één in je comfortzone, want je weet waar je goed in bent, maar twee je staat niet stil. Je blijft in ontwikkeling waardoor je je vlammetje van binnen blijft branden. Die vlam die groeit, omdat je weet er is altijd expansie en het hoeft niet perfect, maar het is perfect voor dit moment. Perfect in wat ik doe, omdat ik me laat leiden door mijn gevoel dat er altijd nog weer iets moois te ontdekken is. Een beetje dat gevoel, klopt. Ja, ik noem het deel daarin dat ik heel nieuwsgierig ben en blijf. En dat houdt me scherp. En ik krijg dat ook eigenlijk keer op keer terug. Wauw, jij doet geen riedeltje. Je doet niet naar links en naar rechts en je gaat waar je gaat. Wat bijzonder. Eigenlijk het beeld wat ik dan krijg is de seizoenen. De natuur volgt seizoenen. Een flow. En iedere keer is het nieuw en toch niet nieuw. Maar toch wel nieuw, snap je wat ik bedoel? Dat is een comfortzone. Een echte comfortzone is groei, maar toch ook weten, het is er al. En het hoeft niet moeilijk, want dat wat komt, komt. En wat niet meer hoeft is klaar. Die seizoenen, weet je, de winter komt, je weet een heleboel sterft af, gaat weg. Dat is een feit, dat gebeurt. Wat erop komt weet je niet, maar je weet, er komt wat op. Dus het comfortzit ermee weet, die lente komt er aan. Ja. Linksom, rechtsom, hij komt. Ja. En daarin komt weer iets nieuws. En iedere lente voel je weer die sprankel. Oh wauw, kijk dit nou, kijk dit nou. Oh die niet, maar dit wel. Dat gevoel. Dus elke massage, een seizoen. Zo vat ik hem op. Van een begin naar de eind. Ja. Een cirkel. Ik vind die cirkel wel heel mooi rond. Iemand komt is talenten. We gaan beginnen. We gaan masseren. Ik voel wat er is. Dat komt tot bloeiende zomer. Dan zit ik op het hoogtepunt van die massage en dan voel ik, oké, nou is het tijd om langzaam af te bouwen. Dan krijg je herfst. Plukken van de vruchten. Je voelt hoe die spieren ontspannen. En dan flow je in de winter, waarin je afsluit zachtjes. En iemand gaat naar huis. En daar komt de incubatietijd, hoe je het ook wil noemen. naar binnen keren, voelen wat daar is, en jij weet niet wat daar is. Die persoon ook nog niet, die ontdekt. En van daaruit komt er weer nieuwe groei en nieuwe inzichten. En na drie weken een nieuwe massage? Bijvoorbeeld. Je bent altijd welkom, dat blijft. Ja, maar zo heb je dus die cycles. Een cycles is een rond, is een flow. Zo heb ik lesgeven ook ervaren. Niet als een riedel, want dat is dood. Er is geen interactie, dat is stil. De comfortzone die niet hielp? Nee, ja. Dat is eigenlijk... En als je goed kijkt, als je goed voelt, is het niet eens een comfortzone. Het is je angstzone waarin je in blijft hangen, omdat het te spannend is om te voelen wat er zou kunnen gebeuren als. Je angst houdt je letterlijk in zijn greep. Ja, omdat je niet zo bewust bent dat die er onder zou kunnen zitten. Dus... Als ik les ging geven wist ik, het gaat niet om mijn kennis aan zich. Dat heeft geen zin, want als ik het niet kan overbrengen, heeft mijn kennis is verloren. Dus wat maakt nou dat iets overkomt? Dat is de interactie tussen mensen. Precies wat je doet met massage, maar eigenlijk in ieder. Zit er wel een interactie? Het zijn met jezelf, het zijn met jezelf én een ander? Maar altijd met jezelf, die is standaard. Dus wat ik wist van oké, dus het gaat om de verbinding met mezelf, vind ik het leuk wat ik doe. Dat is één. Want vanuit die vonk, die sprankel, kun je gaan bewegen. Er is bijna onmogelijk om niet te bewegen als je die sprankel voelt. En dan, jee, maar als ik dus in interactie ga met een ander... Is er een afstemming nodig op mezelf in verhouding met de ander? En kijken wat is daar dan? En wat is daar dan nodig? Maar dan vooral vertalen wij zelf, ik voel daar dit. Oh, wat zegt dit bij mij? Wat zou ik daarmee kunnen? Oh, wat gaaf! En dat geef je terug. Dan heb je ook die cirkel. En dan zit je nooit in een comfort comfortzone, je angstzone als het ware. Maar dan kom je, wat je doet ook, in die groei. Je weet wat je doet, daar ben je goed in. Je weet ook, er is altijd wat leukers en wat meers te ontdekken of misschien wel iets nieuws of iets. Maar je weet ook dat je weet, ondanks dat je het niet weet, dat je er wat mee kan. Omdat je er open voor bent. En dan zit je in een hele nieuwe comfortzone die eigenlijk ontzettend prikkelend is. En je een soort drive is en dat je de controle terugvindt door hem los te laten. en je gevoel te laten spreken door de seizoenen in jezelf te volgen, is er eigenlijk al het kompas waar je op kan varen.